Tag Archives: દુઃખ

હસતું જીવન

સામાન્ય

કાણું થયેલું વાસણ પાણી ભર્યુ નકામું,

કાળું થયેલું જીવન જીવ્યું બધું નકામું.

 

રોતાં રહેલાં નયનો હસવું કદી ખમે ના,

હસતાં રહેલ નયને દુઃખને હસાવી નાખ્યું. . .       કાણું. . .

 

ધનના જરીના પડદે દોષો ઘણા છૂપાયા,

ફાટ્યો નકાબ જે દિન અભડાઈ પાપ ભાગ્યું. . .    કાણું. . .

 

અંધાર ઓરડામાં ચિત્રો રસીલા રચવા,

રંગો અને રંગ્યા જીવન બગાડી નાખ્યું. . .            કાણું. . .

 

મોતે રચ્યું પ્રદર્શન વિધવિધ જીવનનું દર્શન,

જીત્યા હસેલ નયનો રોતું જીવ્યું નકામું. . .             કાણું. . .

=== ૐ ===

હવે કરો આરામ.

સામાન્ય

સ્વાધ્યાયી કહી દો ‘દાદા’ને, આપ કરો વિશ્રામ;

જીવન રામને કામે ખરચ્યું, હવે કરો આરામ.

 

દુઃખ દર્દને મિત્રો કીધાં, અગવડના પ્યાલા પણ પીધા;

દેહ ધર્મની મર્યાદા ઓળંગી, કીધાં કામ…                                                       જીવન…

 

કટાક્ષના કંટક પણ વાગ્યા, અગન ક્રોધના ભડકા દાઝ્યાં;

હસતાં હસતાં સહન કર્યાં, સહુ જગનાં દુઃખ તમામ…                                         જીવન…

 

જ્ઞાની પંડિત સહુ વિરોધી બેઠાં, તમ કીર્તિ અવરોધી;

યોગેશ્વરની સહાય તમને, વિશ્વે ગાજ્યું નામ…                                                  જીવન…

 

ઋષિ દધીચિ આપ લાવ્યા છો, ઈશ કામે અસ્થિ હોમો છો;

મોટા મોટા ઈન્દ્રોના પણ, છૂટતા દોર દમામ…                                                 જીવન…

 

પાંડુરંગ છો ભાવ સમંદર, ભાવ ઝરણ સૌનાં છે અંતર;

આકર્ષી એ સઘળા સ્ત્રોતો, જગવ્યો સૌમાં રામ…                                              જીવન…

 

કર્મયોગ સૂરજ સમ કીધો, ભાવે શ્યામને બાંધી દીધો;

ઉજ્જડ ને ઉજ્વળ છે કીધું, જીવન યાત્રા ધામ…                                                જીવન…

 

પ્રભુકાર્ય આપે બહુ કીધું, ઈશ મારગનું ઘડતર કીધું;

સૂચન કરો અમને શું કરવું, નહીં થઈએ ગુમનામ…                                           જીવન…

    ===ૐ===

વૈશાખ સુદ ચૌદસ, સં. ૨૦૪૧, શુક્રવાર. તા. ૩-૫-૮૫.

દિલ્હીના તખ્ત

સામાન્ય

હસ્તિનાપુરની દિવાલો કાળમાં વિસરાઈ ગઈ,

પણ વેરની જ્વાળા હજી તો આજતક જલતી રહી,

કૈં’ક સલ્તનત ઊગીને આથમી,

કચડાઈ ગઈ મસળાઈ ગઈ ધૂળ મહીં ફસડાઈ ગઈ,

એ દિલ્હી કેરા તખ્ત બોલે.

 

તે હાથના થડકારથી વીર હાકના લલકારથી,

આંખના અણસારથી ને પાયના ધબકારથી,

દેહ થર થર ધ્રૂજે ઢાલ કડકડ તૂટે,

ખડગ ભેટેથી છૂટે મ્યાન લઈને દુશ્મનોના,

તે ન્યાયનું પૂજન કરે ને દુઃખનું મર્દન કરે ન્યાયદાતા.

 

ને આજ?

તખ્તના તોટા નથી કોઈએ છોટા નથી,

કાજમાં મોટા નથી,

બંદુકોની ધનધનાધન ગોળીઓનાં નાદ સૂણતાં,

ગાત્ર ગળતાં, શરણ ધરવા દ્વેષીઓનાં ચરણ ચૂમતાં,

માત કેરી કત્લ કરતા,

શાંતિ કેરા શંખ ફૂંકી માત કેરી કત્લ કરતા.

 

ચેતજો…?

તખ્ત બદલાઈ જશે ઈતિહાસ પલટાઈ જશે,

નામ પર કબ્રો થશે જ્યાં કોઈ દિવડો નહીં જલે.

મોત.

સામાન્ય

(મારું પ્રથમ ગીત, જે ૧૩ વર્ષની ઉંમરે લખેલું.)

 

મોત છોને આવતું, કદમ કદમ બઢાવતું;

ને જીંદગીના દંબદંબ, શ્વાસને રૂંધાવતું;

ભલે મળે. . .

દુઃખ દર્દ કેરો, એક કાંગરોયે તૂટશે;

તો માનશું કે જીંદગીમાં, મોત તો મરી ગયું.

 

હુસ્નના બજારમાં, ને ઈશ્કના લેબાસમાં;

જીવનસુધા ને ચૂસતાં, એ પાશવી પિશાચના;

ચંદ ચાંદી ટૂકડે, ખરીદતા સુહાગના;

પાપીઓના પાપના, કદમ કદીક તોડીશું. . .                             તો માનશું. . .

 

કલા તણા કલાધરોની, વાસનાના વાસમાં;

શ્યામ રાતડી સમા, એ ચકચકીત વાસમાં;

કરી કલાની કત્લને, ધરે નવા લેબાસમાં;

કલા તના એ પાશવી, કફનનું મોત આણશું. . .                        તો માનશું. . .

 

બાજે કાં દુંદુભી અરે! શું મોતનું મરણ થયું?

શું પાપીઓનાં પાપ લઈ, અગ્નિમાં જલી રહ્યું?

શું પ્રેમનાં અનંત ગીત, ઘૂંટવા મથી રહ્યું?

 

હર યુગે પ્રભુજી અવતરે, સદા અરે ખરે;

તેમ પાપ અવતરે છે, માનવી જીવન ખરે;

પાપ પણ પ્રભુજીના, ચરણ મહીં જો અર્પશું;

ઈશની કરુણા થકી, મોક્ષ પંથ પામશું. . .                                તો માનશું. . .

            === ૐ ===