Tag Archives: નયન

માન સરવર

સામાન્ય

માન સરવર હંસની પાંખો બધે ફેલાઇ ગઈ,

‘શ્વેત નગરી’ જોતજોતામાં અહીં સર્જાઈ ગઈ.

 

પુરુષ સૂક્ત મહીં કહેલો પુરુષ ત્યાં પ્રગટી રહ્યો,

હજ્જાર મસ્તક ચરણ નયનોની ઝલક દેખાઈ ગઈ.

 

વેતન વિના તન અર્પીને પૂજા કરે પૂજારીઓ,

શક્યતા કંઈ છે નહીં કહેનારની જીભ બંધ થઈ.

 

વાયુ વરુણ ને અગ્નિએ પણ ચેનચાળા ખૂબ કર્યા,

‘દાદા’ની યોગેશ્વર પ્રતિ શ્રદ્ધાની ત્યારે જીત થઈ.

 

વિદ્વાન સંતો શાસકો આશ્ચર્યથી દિગ્મૂઢ બન્યા,

ભક્તિની શક્તિ સૌ સવાલોના જવાબો દઈ ગઈ.

 

ત્રિવેણીના સંગમ તટે જ્યાં તીર્થરાજ મિલન થયું,

ત્યાં પથ પ્રદર્શક પાંડુરંગી ચેતના પ્રગટી રહી.

 

વર્ષો પછીના બીજ થઈને વૃક્ષ ત્યાં ઝૂમી રહ્યા,

એંધાણ સતયુગના જણાયાં ને નિરાશા દૂર થઈ.

 

દેશ ને વિદેશના ચિંતક વદયા એકજ સૂરે,

પાંડુરંગ જ યુગ પુરુષ છે ના હવે શંકા રહી.

=== ૐ ===

ચૈત્ર સુદ સાતમ, સં. ૨૦૪૨, બુધવાર. તા. ૧૬-૪-૧૯૮૬.

સ્વયં સંગીત

સામાન્ય

શિરની સિતાર દિલ તણી ઠૂમરી બજાવી ગઈ,

દર્દની ગઝલ ખરી રંગત જમાવી ગઈ,

અરમાનની એ ભૈરવી ગુલતાન કરી ગઈ,

નયનો ભરેલી તાન તો મલ્હાર રચી ગઈ;

 

દિલના એ ધબકારથી તબલા બજી ગયા,

શ્વાસ પ્રતિશ્વાસ બાંસુરી બની ગયા,

નયનો તણાં મટકાં ખરાં મંજીરા બની ગયા,

હાર્મોનિયમ સુરાવલી અધરો મૂકી ગયા;

 

શ્રોતા અને સર્જક બન્યો બન્ને હું એકલો,

સાધક અને ગુરુ બન્યો બન્ને હું એકલો,

વાદક અને ગાયક બન્યો બન્ને હું એકલો,

મનથી સ્ફૂરેલ ગીતનો માલિક હું એકલો.

=== ૐ ===

સૌંદર્યથી સજેલાં નયણાં મને ગમે છે.

સામાન્ય

સૌંદર્યથી સજેલાં નયણાં મને ગમે છે,

ને હેતથી ભરેલું હૈયું મને ગમે છે.

 

જોઈ મેં ચાલ તારી જે શૌર્યની સવારી,

ગૌરવની એ ખુમારી જોવી મને ગમે છે.

 

રાજ્યાભિષેક વિણ તું સમ્રાટ છે હૃદયનો,

દિલની એ બાદશાહી તારી મને ગમે છે.

 

કેવું વિશાળ હૈયું? સૌને સમાવનારું,

સૌનું છતાંય મારું એ ઘર મને ગમે છે.

 

છમ છમ બજી રહ્યા છે ઝાંઝર બનીને શબ્દો,

મહેફિલ મહીં એ તારી પાગલ થવું ગમે છે.

 

પ્યાલો લીધો છે તારી ગીતા સુધાનો મેં તો,

ના ઓડકાર આવે પીવું મને ગમે છે.

 

ખેંચાય જ્યાં ભૃકુટિ તાંડવના તાલ ઉઠતા,

મલકે નયન કે ખીલતી સૃષ્ટિ મને ગમે છે.

 

તું કેમ બહુ ગમે છે કારણ ન મારી પાસે,

બસ એમ પણ ગમે છે ને તેમ પણ ગમે છે.

===ૐ===

ભાદરવા વદ તેરસ, સં. ૨૦૪૧, શુક્રવાર. તા. ૧૧-૧૦-૮૫.

તમારું મનન એજ મારું કવન હો.

સામાન્ય

 

તમારું મનન એજ મારું કવન હો,

તમારી મૂરતને નીરખતાં નયન હો.

 

કરુણા થઈને જગતમાં વરસતાં,

પીલાવો સુધા સ્નેહની દિલ કણસતાં,

કરો સ્થિર પગને યુગોથી ભટકતા,

વિસામો ભુલ્યાનો તમારાં ચરણ હો…                    તમારી મૂરતને…

 

પ્રભાતે હૂંફાળો તમે સ્પર્શ કીધો,

નયન જ્યાં ખુલ્યાં ત્યાં સ્મૃતિ શ્વાસ દીધો,

બપોરે બની શક્તિ સંચાર કીધો,

શયનમાં પ્રભુ એક શાંતિ ભવન હો…                   તમારી મૂરતને…

 

શું દેવું તમોને એ મારી છે મૂંઝવણ,

ધરાવીશ હું નૈવેદ્યમાં નિજનું કૌશલ,

હૃદય એવું દેજો થતું ભાવ પ્રસરણ,

ખીલે સ્નેહ ઉપવન દિલે એ સ્તવન હો…              તમારી મૂરતને…

===ૐ===

જેઠ વદ અમાસ, સં. ૨૦૪૧, મંગળવાર. ૧૮-૦૬-૧૯૮૫.

હસતું જીવન

સામાન્ય

કાણું થયેલું વાસણ પાણી ભર્યુ નકામું,

કાળું થયેલું જીવન જીવ્યું બધું નકામું.

 

રોતાં રહેલાં નયનો હસવું કદી ખમે ના,

હસતાં રહેલ નયને દુઃખને હસાવી નાખ્યું. . .       કાણું. . .

 

ધનના જરીના પડદે દોષો ઘણા છૂપાયા,

ફાટ્યો નકાબ જે દિન અભડાઈ પાપ ભાગ્યું. . .    કાણું. . .

 

અંધાર ઓરડામાં ચિત્રો રસીલા રચવા,

રંગો અને રંગ્યા જીવન બગાડી નાખ્યું. . .            કાણું. . .

 

મોતે રચ્યું પ્રદર્શન વિધવિધ જીવનનું દર્શન,

જીત્યા હસેલ નયનો રોતું જીવ્યું નકામું. . .             કાણું. . .

=== ૐ ===