Tag Archives: પાપી

ગીતા કે’વાણી.

સામાન્ય

(રાગ – આડંબરને ઊથલાવે એ યુવાની સાચી. . .)

 

હજ્જારો વર્ષો પહેલાં છે ગીતા કે’વાણી,

યોગેશ્વરના શ્રી મુખેથી પ્રગટી સરવાણી.

 

પાપી કહીને લોક ડરાવે,

માધવ એવાંને અપનાવે,

પાતકનાં વિષ પીવાની છે એની તૈયારી. . .                              યોગેશ્વરના. . .

 

માનવને એ પાસે લાવે,

ભેદ ભરમનાં મૂળ મીટાવે,

સૌના દિલમાં ઈશ્વર વસતા દિલની છે વાણી. . .                      યોગેશ્વરના. . .

 

કર્યા વિના તો કૈં ના મળતું,

કીધેલું ફોગટ ના જાતું,

કામો કરતાં કરતાં ઈશની ઝાંખી કરવાની. . .                           યોગેશ્વરના. . .

 

આશ્વાસન સૌને એ દેતી,

જીવનના મર્મો છે કે’તી,

અર્જુનની માફક એ સૌની મૂંઝવણ હરનારી. . .                        યોગેશ્વરના. . .

 

માનવને એ ઊભો કરતી,

એને ધ્યેય તરફ લઈ જાતી,

પાંડુરંગ સમજાવે સૌને ગીતાની વાણી. . .                                યોગેશ્વરના. . .

        === ૐ ===

માગસર સુદ અગિયારસ “ગીતા જયંતિ”, સં. ૨૦૪૦, મંગળવાર. તા. ૪-૧૨-૧૯૮૪.

(રાતે ૮:૫૦ વાગે, વિમલ સોસાયટીના પ્રાર્થના કેન્દ્ર નિમિત્તે.)

મોત.

સામાન્ય

(મારું પ્રથમ ગીત, જે ૧૩ વર્ષની ઉંમરે લખેલું.)

 

મોત છોને આવતું, કદમ કદમ બઢાવતું;

ને જીંદગીના દંબદંબ, શ્વાસને રૂંધાવતું;

ભલે મળે. . .

દુઃખ દર્દ કેરો, એક કાંગરોયે તૂટશે;

તો માનશું કે જીંદગીમાં, મોત તો મરી ગયું.

 

હુસ્નના બજારમાં, ને ઈશ્કના લેબાસમાં;

જીવનસુધા ને ચૂસતાં, એ પાશવી પિશાચના;

ચંદ ચાંદી ટૂકડે, ખરીદતા સુહાગના;

પાપીઓના પાપના, કદમ કદીક તોડીશું. . .                             તો માનશું. . .

 

કલા તણા કલાધરોની, વાસનાના વાસમાં;

શ્યામ રાતડી સમા, એ ચકચકીત વાસમાં;

કરી કલાની કત્લને, ધરે નવા લેબાસમાં;

કલા તના એ પાશવી, કફનનું મોત આણશું. . .                        તો માનશું. . .

 

બાજે કાં દુંદુભી અરે! શું મોતનું મરણ થયું?

શું પાપીઓનાં પાપ લઈ, અગ્નિમાં જલી રહ્યું?

શું પ્રેમનાં અનંત ગીત, ઘૂંટવા મથી રહ્યું?

 

હર યુગે પ્રભુજી અવતરે, સદા અરે ખરે;

તેમ પાપ અવતરે છે, માનવી જીવન ખરે;

પાપ પણ પ્રભુજીના, ચરણ મહીં જો અર્પશું;

ઈશની કરુણા થકી, મોક્ષ પંથ પામશું. . .                                તો માનશું. . .

            === ૐ ===