Tag Archives: માનવી

દાદાનો સાદ સુણી ઊઠો ઊઠો.

સામાન્ય

(રાગ – તમે સાચા સ્વાધ્યાયી બનો ઊઠો ઊઠો…)

 

તમે દાદાનો સાદ સુણી ઊઠો ઊઠો…

હો ભાઈ દાદાનો સાદ સુણી ઊઠો ઊઠો

 

તીર્થોનો રાજ ‘તીર્થરાજ’ છે પુકારતો,

એનાં શમણાંમાં રંગ પુરો પૂરો,

એ.. એ.. જ્ઞાની વૈજ્ઞાનિકના પ્રશ્નોના સૌ જવાબ,

દેશે ત્યાં પાંડુરંગ શૂરો શૂરો… રે                       દાદા…

 

પ્રશ્નોની જાળ મહીં ગૂંચવાયો માનવી,

તંત બધો આજ અહીં તૂટ્યો તૂટ્યો,

એ..એ.. બૌધિક સામાજીક આધ્યાત્મિક ઉત્તર મળ્યા,

નિજની શ્રદ્ધા જગાડી બેઠો કીધો… રે              દાદા…

 

ઊગ્યો છે ભાણ જગે શ્રદ્ધા વિશ્વાસનો,

સંસ્કૃતિ ધર્મ પ્રાણ રિઝયો રિઝયો,

એ.. એ.. પંથોના વાડાઓ સઘળા તૂટી રહ્યાને,

વૈદિક સંસ્કૃતિ માર્ગ ખૂલ્યો ખૂલ્યો… રે             દાદા…

 

સૈકાના અંધારાં દશકમાં વાળીયાં,

સાચો માનવ ઊભો કીધો કીધો

એ.. એ.. રડતી ભક્તિને વળી થોથલાં કરમ કાઢી,

સાચો જીવનનો રાહ ચીંધ્યો ચીંધ્યો… રે           દાદા…

 

આનંદો આજે ઓ દુનિયાના માનવી,

યુગને પલટાવનાર દીઠો દીઠો,

એ.. એ.. તીર્થરાજ પ્રાંગણમાં આજે મલકી રહ્યો,

યોગેશ્વર જોઈ ‘એને’ રીઝ્યો રીઝ્યો… રે             દાદા…

===ૐ===

કારતક વદ બારસ, સં. ૨૦૪૨, સોમવાર. તા. ૯-૧૨-૮૫.

વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો ઊઠ્યો.

સામાન્ય

(રાગ – તમે સાચા સ્વાધ્યાયી બની ઊઠો ઊઠો)

 

વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો ઊઠ્યો,

        હો ભાઈ, વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો.

 

રસ્તામાં આજ લગી રોળાતો માનવી,

પંક મહીં પંકજ થઈ ઊગ્યો ઊગ્યો. . . હો

એ. . .     આજ લગી જોતાં’તા ભવની ભવાઈ સહુ,

       ભવને સુધારવાને ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . રે. . .                         વાઘરી. . .

 

સંપતની સાથ સાથ ભાવનો દુકાળ પડ્યો,

વ્યસનોએ આજ લગી ફૂંક્યો ફૂંક્યો. . . હો

એ. . .     ત્રિકાળ સંધ્યાનો પ્યાલો જ્યાં પીધો ત્યાં,

ઈશ્વરની બાથ મહીં ઝૂમ્યો ઝૂમ્યો. . . રે. . .                        વાઘરી. . .

 

ગંદકીને ઓવારે ઝૂપડામાં વાસ હતો,

ચીથરાંના ચીર મહીં દીઠો દીઠો. . . હો

એ. . .     તનના આવાસ મહીં ઈશ્વર છે જાણતાં,

નિર્ધન સમ્રાટ આજ ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . રે. . .                      વાઘરી. . .

 

હલકી છે જાત એમ આજ લગી માનતો’તો,

ગૌરવ જાણીને ખુદનું ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . હો

એ. . .     જૂઠાણું ત્યાગીને સાચું અપનાવતો એ

રામદૂત થઈને એ ઘૂમ્યો ઘૂમ્યો. . . રે. . .                           વાઘરી. . .

 

ડાહ્યાઓ જ્ઞાનીઓ એને ધૂત્કારતા

આજ લગી દૂર એને કીધો કીધો. . . હો

એ. . .     સ્નેહે જઈ બેઠો એ પાંડુરંગ અંકમાં,

યોગેશ્વર જોઈ એને રીઝ્યો રીઝ્યો. . . રે. . .                       વાઘરી. . .

            === ૐ ===

મહા વદ છઠ, સં. ૨૦૪૧, રવિવાર. તા. ૧૦-૦૨-૧૯૮૫.

મોત.

સામાન્ય

(મારું પ્રથમ ગીત, જે ૧૩ વર્ષની ઉંમરે લખેલું.)

 

મોત છોને આવતું, કદમ કદમ બઢાવતું;

ને જીંદગીના દંબદંબ, શ્વાસને રૂંધાવતું;

ભલે મળે. . .

દુઃખ દર્દ કેરો, એક કાંગરોયે તૂટશે;

તો માનશું કે જીંદગીમાં, મોત તો મરી ગયું.

 

હુસ્નના બજારમાં, ને ઈશ્કના લેબાસમાં;

જીવનસુધા ને ચૂસતાં, એ પાશવી પિશાચના;

ચંદ ચાંદી ટૂકડે, ખરીદતા સુહાગના;

પાપીઓના પાપના, કદમ કદીક તોડીશું. . .                             તો માનશું. . .

 

કલા તણા કલાધરોની, વાસનાના વાસમાં;

શ્યામ રાતડી સમા, એ ચકચકીત વાસમાં;

કરી કલાની કત્લને, ધરે નવા લેબાસમાં;

કલા તના એ પાશવી, કફનનું મોત આણશું. . .                        તો માનશું. . .

 

બાજે કાં દુંદુભી અરે! શું મોતનું મરણ થયું?

શું પાપીઓનાં પાપ લઈ, અગ્નિમાં જલી રહ્યું?

શું પ્રેમનાં અનંત ગીત, ઘૂંટવા મથી રહ્યું?

 

હર યુગે પ્રભુજી અવતરે, સદા અરે ખરે;

તેમ પાપ અવતરે છે, માનવી જીવન ખરે;

પાપ પણ પ્રભુજીના, ચરણ મહીં જો અર્પશું;

ઈશની કરુણા થકી, મોક્ષ પંથ પામશું. . .                                તો માનશું. . .

            === ૐ ===

અહીં નાચે છે હોંસે યોગેશ્વર સ્વયં.

સામાન્ય

આજ દીઠું મેં એવું અમૃતાલયમ,

અહીં નાચે છે હોંસે યોગેશ્વર સ્વયં.

 

વાંસ અને ઘાસ થકી બાંધ્યો આવાસ છે,

વૃક્ષ અને વેલીનો જામ્યો અહીં રાસ છે,

થતાં સુકાં જીવન તો આવાં લીલાંછમ…                અહીં …

 

ગામનાં વડીલ પ્રભુ મંદિરે બિરાજતા,

સાંજ ને સવાર સહુ મળવાને આવતાં,

કરે પ્રાર્થના નથી એ લખેલો નિયમ…                    અહીં…

 

ઈશ્વરનો સાથ સદા જીવનમાં માનતા,

ભાગ ભગવાનનો કૃતજ્ઞતાથી આપતા,

“નથી” એને પ્રસાદ ગણી દેવાતું ધન…                 અહીં…

 

વાયુ ને વર્ષા જો મંદિરને ભાંગતાં,

નવલું મંદિર રચવા આવે સૌ ભાગતાં,

સંપ સહકારે સર્જાતું ઈશનું ભવન…                       અહીં…

 

લોકનાથ અંકે ના ભુખ્યા કો માનવી,

તોય દીનજનમાં ના દીનતા વધારવી,

અહીં થાતું માનવનાં મુલ્યોનું જતન…                    અહીં…

 

સંઘ શક્તિ માંહી ભાવ કેરી ભીનાશ છે,

ઈશ્વરની કરુણાની એમાં કુમાશ છે,

દીધું પાંડુરંગે સાચી ભક્તિનું દર્શન…                     અહીં…

    ===ૐ===

તુલસીપુરા (સાવલી તાલુકા જીલ્લો વડોદરા‌)માં થયેલા ગુજરાત વિભાગનાં પ્રથમ અમૃતાલયમ પ્રસંગે બનાવેલું ગીત.

 

આ અમૃતાલયમની ડીઝાઈન બનાવવાનું સૌભાગ્ય મને મળેલું .

દેખો નર્મદાને તીર, ફોજ સંસ્કૃતિની આવી.

સામાન્ય

(રાગ – જાગો જાગો રે યુવાનો હોય સંસ્કૃતી જો વ્હાલી … )

 

દેખો નર્મદાને તીર, ફોજ સંસ્કૃતિની આવી;

ફોજ સંસ્કૃતિની આવી, નવલી આશાઓને લાવી…              દેખો …

 

ભૃગુ ઋષિનું તપ તો, આજે સાકારીત થઈ આવ્યું;

ધર્મ યજ્ઞની ધૂમ્રસેરથી, આખું ગગન છવાયું;

પ્રભુ કાર્યમાં ફના થવાને (૨), જુવાની છે આવી…                દેખો …

 

ભક્તિની શક્તિ ધારીને, શાણું જોબન આવ્યું;

કોડીલું યૌવન આજે, ઈશ ચરણે જઈને નાચ્યું;

ભોગવાદની સામે (૨), એણે કરડી આંખ બતાવી…               દેખો …

 

અધર્મનું અંધારું હણવા, મશાલ કરમાં જલતી;

અરમાનોનું તેલ કરી, યુવાની એમાં પુરતી;

ભ્રાંતવાદની સામે (૨), એની આંખો થી છે રાતી…                  દેખો …

 

પાંડુરંગી સેના, વણથંભી કૂચ કરતી આવી;

પંથ ભૂલેલાનો કર ઝાલી, સન્માર્ગે લઈ આવી;

कृण्वन्तो विश्वम (२) आर्यम ની હાંક એણે પાડી…                  દેખો …

 

વયસ્થ સંચલનને જોઈ, રેવાજી ખુશ થાયે;

સિંહ ગર્જના સૂણતાં, એનું હૈયું ખુબ મલકાયે;

વેદોનું ગર્જન સાંભળતાં, ઋષિઓ થાતાં રાજી…                    દેખો …

            ===ૐ===

પોષ સુદ પાંચમ, સં. ૨૦૩૮, બુધવાર. તા. ૩૦-૧૨-૮૧.