Tag Archives: મુખ

આનંદે નાચતો નિવાસ.

સામાન્ય

ઊર્મિની ઈંટોથી સર્જ્યો આવાસ મેં,

આનંદે નાચતો કીધો નિવાસ મેં.

 

સંતાનોને સંતની મેં દિશા ચીંધી,

સંસ્કાર ઉપવીતની દીક્ષા છે દીધી,

બુદ્ધિની શુદ્ધિનો કીધો પ્રયાસ મેં. . .                      આનંદે. . .

 

પ્રિયવાણી પ્રિયાના મુખને શોભાવતી,

આતિથ્ય પૂજાથી ઘરને દિપાવતી,

સાચા મિત્રો કીધા મનનો શણગાર મેં. . .                આનંદે. . .

 

નિજના પરસેવે લક્ષ્મીજી આરાધીયા,

સાથ સાથ વિષ્ણુના ચરણો પખાળીયા,

વૈભવને માન્યો છે ઈશનો પ્રસાદ મેં. . .                  આનંદે. . .

 

જ્ઞાનની ઉપાસના ને કલ્યાણ ચાહના,

એ રીતે થાતી શિવજીની આરાધના,

મળતું ભોજન માન્યું સાચું મિષ્ટાન્ન મેં. . .              આનંદે. . .

 

સાચા સંતો એતો ઈશ્વરનાં દૂતો,

એવાં સાધુ કેરો સથવારો કીધો,

એવો ગૃહસ્થાશ્રમ તો ધન્ય થઈ ઝૂમે. . .                 આનંદે. . .

=== ૐ ===

વૈશાખ વદ ચૌદશ, સં. ૨૦૪૨, શુક્રવાર. તા. ૬-૬-૧૯૮૬.

નવી વિજયાદશમીના મેં દર્શન કીધાં.

સામાન્ય

એને ચહેરે ખુમાર અને મુખથી હુંકાર,

કૃતિ ભક્તિના શસ્ત્રોના પૂજન કીધાં,

નવી વિજયાદશમીના મેં દર્શન કીધાં…

 

પોતાની શક્તિની સીમાઓ બાંધી,

જીવન પ્રતિભાની સરહદ પણ આંકી,

એવી સીમાઓ ઓળંગી પગરણ કીધાં…        નવી વિજ્યાદશમીનાં…

 

પાયલને સુણીએ ઘાયલ થશે ના,

પ્યાલીમાં ડૂબીને ડૂબી જશે ના,

જીવ સ્વાર્પણની વેદીમાં હોમી દીધાં…          નવી વિજ્યાદશમીનાં…

 

ક્ષત્રિયનું શૌર્ય આજ મલકી રહ્યું છે,

ક્ષાત્રતેજ નિર્બળતા બાળી રહ્યું છે,

આજ આસુરી વૃત્તિનાં મૃત્યુ દીઠાં…              નવી વિજ્યાદશમીનાં…

 

બ્રહ્મતેજ વેદના વિચારને વહાવશે,

ક્ષાત્રતેજ અવરોધો સઘળા હટાવશે,

તેથી યોગેશ્વર નયણાં ને હસતાં દીઠાં…          નવી વિજ્યાદશમીનાં…

 

રામ અને કૃષ્ણ રગેરગમાં વસ્યા છે,

પાંડુરંગ દિલને દિમાગમાં રમ્યા છે,

ધર્મ સંસ્કૃતિ જૌહર અટકાવી દીધાં…             નવી વિજ્યાદશ્મીનાં…

===ૐ===

આસો સુદ સપ્તમી, સં. ૨૦૪૧, રવિવાર. તા. ૨૦-૧૦-૮૫. (મુંબઈ પ્રમુખાનંદ હોલ).

જીવન ઊર્ધ્વગામી થવાને ચહે છે.

સામાન્ય

જીવન ઊર્ધ્વગામી થવાને ચહે છે,

મટી શૂન્ય એ પૂર્ણ બનવા મથે છે.

 

ફૂટે અંકુરો થૈ’ ઘટાવૃક્ષ થાવા,

ફૂલોને ખીલવતું મધુરું હસે છે.

 

અમારી આ માટીમાં જે બીજ વાવ્યાં,

વાર્ધક્ય એનાં ફ્ળો ભેટ દે છે.

 

સંજોગના સૌ શિકારો થવાના,

સંજોગના કો શિકારી બને છે.

 

વિચારોની સાવરણી મનની ભૂમિ પર,

વિકારોના કચરાને વાળ્યા કરે છે.

 

નિરામય ધવલ નિર્મળી જિંદગાની,

તે પામવા દિલ સદાયે રુવે છે.

 

‘ચાલી’ યુવાની દઈ હાથ ’તાલી’

પડે ‘ચાસ’ મુખ પર જીવન ‘વન’ મહીં જે.

 

વરસગાંઠ ટુકડાથી ગંઠાતુ જીવન,

અમરગાંઠ કાજે તલસતું રહે છે.

 

નથી થાવું પથ્થર કે જે શીશ ફોડે,

પરમ સ્નેહ મૂર્તિ થવું ઝંખના છે.

    ===ૐ===

જેઠ સુદ ચોથ, સં. ૨૦૪૧, ગુરુવાર, તા. ૨૩-૫-૮૫.

 

૧. ‘ચાલી’ – ચાળીસ વર્ષ, ૨. ‘તાલી’ – એકતાલી (૪૧), બેંતાલી (૪૨), ૩. ‘ચાસ’ – પચાસ(૫૦), ૪. ‘વન’ – એકાવન, બાવન

જળબિંદુ શરમાતાં.

સામાન્ય

સ્પર્શ થકી લજવાતાં,

    દેખું જળબિંદુ શરમાતાં.

 

પુષ્પ પાંખડીની શય્યા પર,

બેઠાં પોરો ખાવા પલ ભર,

વાયુનો જ્યાં હાથ અડ્યો ત્યાં,

    દડબડ દોડી જાતાં…                                જળબિંદુ…

 

એક મહીં જો એક મળે તો,

એક બનીને રહેતાં એ તો,

તર્કશાસ્ત્રના સિદ્ધાંતોને,

    ગણિત ખોટાં ઠરતાં…                               જળબિંદુ…

 

સૂરજથી એ મુખ છુપાવે,

પણ જો કિરણ હાય લગાવે,

નભ પાલવમાં મુખ છુપાવી,

    ગગને પ્રસરી જાતાં…                                જળબિંદુ…

 

રેલાને દોરે બંધાતાં,

વસુંધરાને હૃદયે જાતાં,

તૃપ્તિના ફળ રૂપે એ તો,

    દૂર્વાકર થઈ ફૂટતાં…                                 જળબિંદુ…

    ===ૐ===

શ્રાવણ સુદ ચૌદસ, સં. ૨૦૪૦, શુક્રવાર. તા. ૧૦-૮-૮૪.

મસ્તકમાં આવે તો તે હસ્તક થઈ જાય છે.

સામાન્ય

પુસ્તકમાં હોય એતો પાને રહી જાય છે,

મસ્તકમાં આવે તો તે હસ્તક થઈ જાય છે.

 

    છોને રાખે મોટાં થોથાં,

    તોયે ખાતો એતો ગોથાં,

મુખે રહેલું એજ સાચું કે’વાય છે…                                   પુસ્તકમાં…

 

    પાનાંમાં ચેતન ના હોયે,

    અક્ષર તોયે ક્ષર કહેવાયે,

હૈયાની ઈશ વાણીથી જીવન બદલાય છે…                       પુસ્તકમાં…

 

    પુસ્તકની માહિતી મળતી,

    તેથી અનુભૂતિ ના થાતી,

માહિતી અનુભવ થાતાં જ્ઞાની થવાય છે…                        પુસ્તક્માં…

 

    ગીતા ઉપનિષદ ને વેદો,

    સમજાવે જીવનનાં ભેદો,

મુખે કે’વાયા તેથી આજે હયાત છે…                                પુસ્તકમાં…

 

    દાદા સમજાવે છે એવું,

    રોજ બરોજે જીવવા જેવું,

પુસ્તકની વાતો તેથી સાચી સમજાય છે…                        પુસ્તકમાં…

                ===ૐ===

ફાગણ વદ બારસ, સં. ૨૦૪૦, ગુરુવાર. તા. ૨૯-૩-૮૪.