Tag Archives: વાઘરી

વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો ઊઠ્યો.

સામાન્ય

(રાગ – તમે સાચા સ્વાધ્યાયી બની ઊઠો ઊઠો)

 

વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો ઊઠ્યો,

        હો ભાઈ, વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો.

 

રસ્તામાં આજ લગી રોળાતો માનવી,

પંક મહીં પંકજ થઈ ઊગ્યો ઊગ્યો. . . હો

એ. . .     આજ લગી જોતાં’તા ભવની ભવાઈ સહુ,

       ભવને સુધારવાને ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . રે. . .                         વાઘરી. . .

 

સંપતની સાથ સાથ ભાવનો દુકાળ પડ્યો,

વ્યસનોએ આજ લગી ફૂંક્યો ફૂંક્યો. . . હો

એ. . .     ત્રિકાળ સંધ્યાનો પ્યાલો જ્યાં પીધો ત્યાં,

ઈશ્વરની બાથ મહીં ઝૂમ્યો ઝૂમ્યો. . . રે. . .                        વાઘરી. . .

 

ગંદકીને ઓવારે ઝૂપડામાં વાસ હતો,

ચીથરાંના ચીર મહીં દીઠો દીઠો. . . હો

એ. . .     તનના આવાસ મહીં ઈશ્વર છે જાણતાં,

નિર્ધન સમ્રાટ આજ ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . રે. . .                      વાઘરી. . .

 

હલકી છે જાત એમ આજ લગી માનતો’તો,

ગૌરવ જાણીને ખુદનું ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . હો

એ. . .     જૂઠાણું ત્યાગીને સાચું અપનાવતો એ

રામદૂત થઈને એ ઘૂમ્યો ઘૂમ્યો. . . રે. . .                           વાઘરી. . .

 

ડાહ્યાઓ જ્ઞાનીઓ એને ધૂત્કારતા

આજ લગી દૂર એને કીધો કીધો. . . હો

એ. . .     સ્નેહે જઈ બેઠો એ પાંડુરંગ અંકમાં,

યોગેશ્વર જોઈ એને રીઝ્યો રીઝ્યો. . . રે. . .                       વાઘરી. . .

            === ૐ ===

મહા વદ છઠ, સં. ૨૦૪૧, રવિવાર. તા. ૧૦-૦૨-૧૯૮૫.

વાઘરી પ્રભુનો થઈ ખેંચે છે શ્યામને

સામાન્ય

(हम तो चले जाते भगवन जहां बुलाते …)

 

વાર વાર ઘડી ઘડી રિઝવે છે શ્યામને,

વાઘરી પ્રભુનો થઈ ખેંચે છે શ્યામને…

 

વાત વાતમાં હરિની વાણી સમજાવતો,

ઘર ઘરમાં ઈશની કહાણી પોં’ચાડતો,

રીતભાતથી એની મોહે ઘનશ્યામને…                           વાઘરી…

 

વાઘ સમી ત્રાડ દીધી દૂષણને મારવા,

ઘર ખૂણે બેઠેલી ભક્તિ રેલાવવા,

રિપુઓને મારીને રીઝવે ભગવાનને…                           વાઘરી…

 

વાત્સલ્યે ખુદને ને જગને મહેંકાવતો,

ઘટ ઘટમાં ઈશ્વરની હાજરીને માણતો,

રિબાતાં જનમાં એ નચવતો રામને…                            વાઘરી…

 

વાસુદેવ વાસના થયો એના દિલમાં,

ઘટતો ના ભાવ એનો ઈશના ચરણમાં,

રિદ્ધિ સિદ્ધિ ગણતો પાંડુરંગ પ્રેમને…                             વાઘરી…

    ===ૐ===

મહા સુદ અગિયારસ – જયા એકાદશી, સં. ૨૦૪૧, શુક્રવાર. તા. ૧-૨-૮૫.

ત્રિકાળ સંધ્યાનાં દાતણ

સામાન્ય

અમે ત્રિકાળ સંધ્યાનાં દાતણ લીધાં,

એને જીવનની શુદ્ધિનાં સાધન કીધાં.

 

ગલી ગલી મહીં કાગળને વીણતાં’તા,

પેટને કાજે ડુચાને ચૂંથતાં’તા,

હવે કાગળથી કુસુમનાં સર્જન કીધાં…                                   એને…

 

અમે ઘર ઘર જઈ વાસણને વેચતાં’તા,

અને ફાટેલાં કપડાંથી રીઝાતાં’તા,

પહેરી વાઘા ને વાઘ સમાં ગર્જન કીધાં…                                એને…

 

નહીં કોરટ કચેરીમાં જાતાં અમે,

નાત કેરી અદાલતના નિર્ણય ગમે,

હવે ઝગડાનાં મૂળીયાંને ફેંકી દીધાં…                                     એને…

 

નહીં વાઘરી જગતમાં તો તુચ્છ છે હવે,

વાધનો એ અરિ થઈને શૂરવીર બને,

એવાં અસ્મિતા વારી જીવનમાં પીધાં…                                  એને…

 

અમે ઘર ઘરને મંદિર છે માની લીધાં,

તેથી દૈવી વિચારોનાં નવનીત દીધાં,

પાંડુરંગની પ્રસાદીના વાહક બન્યાં…                                     એને…

    ===ૐ===

માઘ વદ છઠ, સં. ૨૦૪૧, રવિવાર.  તા. ૧૦-૨-૮૫.