Tag Archives: સુધા

સૌંદર્યથી સજેલાં નયણાં મને ગમે છે.

સામાન્ય

સૌંદર્યથી સજેલાં નયણાં મને ગમે છે,

ને હેતથી ભરેલું હૈયું મને ગમે છે.

 

જોઈ મેં ચાલ તારી જે શૌર્યની સવારી,

ગૌરવની એ ખુમારી જોવી મને ગમે છે.

 

રાજ્યાભિષેક વિણ તું સમ્રાટ છે હૃદયનો,

દિલની એ બાદશાહી તારી મને ગમે છે.

 

કેવું વિશાળ હૈયું? સૌને સમાવનારું,

સૌનું છતાંય મારું એ ઘર મને ગમે છે.

 

છમ છમ બજી રહ્યા છે ઝાંઝર બનીને શબ્દો,

મહેફિલ મહીં એ તારી પાગલ થવું ગમે છે.

 

પ્યાલો લીધો છે તારી ગીતા સુધાનો મેં તો,

ના ઓડકાર આવે પીવું મને ગમે છે.

 

ખેંચાય જ્યાં ભૃકુટિ તાંડવના તાલ ઉઠતા,

મલકે નયન કે ખીલતી સૃષ્ટિ મને ગમે છે.

 

તું કેમ બહુ ગમે છે કારણ ન મારી પાસે,

બસ એમ પણ ગમે છે ને તેમ પણ ગમે છે.

===ૐ===

ભાદરવા વદ તેરસ, સં. ૨૦૪૧, શુક્રવાર. તા. ૧૧-૧૦-૮૫.

તમારું મનન એજ મારું કવન હો.

સામાન્ય

 

તમારું મનન એજ મારું કવન હો,

તમારી મૂરતને નીરખતાં નયન હો.

 

કરુણા થઈને જગતમાં વરસતાં,

પીલાવો સુધા સ્નેહની દિલ કણસતાં,

કરો સ્થિર પગને યુગોથી ભટકતા,

વિસામો ભુલ્યાનો તમારાં ચરણ હો…                    તમારી મૂરતને…

 

પ્રભાતે હૂંફાળો તમે સ્પર્શ કીધો,

નયન જ્યાં ખુલ્યાં ત્યાં સ્મૃતિ શ્વાસ દીધો,

બપોરે બની શક્તિ સંચાર કીધો,

શયનમાં પ્રભુ એક શાંતિ ભવન હો…                   તમારી મૂરતને…

 

શું દેવું તમોને એ મારી છે મૂંઝવણ,

ધરાવીશ હું નૈવેદ્યમાં નિજનું કૌશલ,

હૃદય એવું દેજો થતું ભાવ પ્રસરણ,

ખીલે સ્નેહ ઉપવન દિલે એ સ્તવન હો…              તમારી મૂરતને…

===ૐ===

જેઠ વદ અમાસ, સં. ૨૦૪૧, મંગળવાર. ૧૮-૦૬-૧૯૮૫.

મોત.

સામાન્ય

(મારું પ્રથમ ગીત, જે ૧૩ વર્ષની ઉંમરે લખેલું.)

 

મોત છોને આવતું, કદમ કદમ બઢાવતું;

ને જીંદગીના દંબદંબ, શ્વાસને રૂંધાવતું;

ભલે મળે. . .

દુઃખ દર્દ કેરો, એક કાંગરોયે તૂટશે;

તો માનશું કે જીંદગીમાં, મોત તો મરી ગયું.

 

હુસ્નના બજારમાં, ને ઈશ્કના લેબાસમાં;

જીવનસુધા ને ચૂસતાં, એ પાશવી પિશાચના;

ચંદ ચાંદી ટૂકડે, ખરીદતા સુહાગના;

પાપીઓના પાપના, કદમ કદીક તોડીશું. . .                             તો માનશું. . .

 

કલા તણા કલાધરોની, વાસનાના વાસમાં;

શ્યામ રાતડી સમા, એ ચકચકીત વાસમાં;

કરી કલાની કત્લને, ધરે નવા લેબાસમાં;

કલા તના એ પાશવી, કફનનું મોત આણશું. . .                        તો માનશું. . .

 

બાજે કાં દુંદુભી અરે! શું મોતનું મરણ થયું?

શું પાપીઓનાં પાપ લઈ, અગ્નિમાં જલી રહ્યું?

શું પ્રેમનાં અનંત ગીત, ઘૂંટવા મથી રહ્યું?

 

હર યુગે પ્રભુજી અવતરે, સદા અરે ખરે;

તેમ પાપ અવતરે છે, માનવી જીવન ખરે;

પાપ પણ પ્રભુજીના, ચરણ મહીં જો અર્પશું;

ઈશની કરુણા થકી, મોક્ષ પંથ પામશું. . .                                તો માનશું. . .

            === ૐ ===