Tag Archives: costume

મોત.

સામાન્ય

(મારું પ્રથમ ગીત, જે ૧૩ વર્ષની ઉંમરે લખેલું.)

 

મોત છોને આવતું, કદમ કદમ બઢાવતું;

ને જીંદગીના દંબદંબ, શ્વાસને રૂંધાવતું;

ભલે મળે. . .

દુઃખ દર્દ કેરો, એક કાંગરોયે તૂટશે;

તો માનશું કે જીંદગીમાં, મોત તો મરી ગયું.

 

હુસ્નના બજારમાં, ને ઈશ્કના લેબાસમાં;

જીવનસુધા ને ચૂસતાં, એ પાશવી પિશાચના;

ચંદ ચાંદી ટૂકડે, ખરીદતા સુહાગના;

પાપીઓના પાપના, કદમ કદીક તોડીશું. . .                             તો માનશું. . .

 

કલા તણા કલાધરોની, વાસનાના વાસમાં;

શ્યામ રાતડી સમા, એ ચકચકીત વાસમાં;

કરી કલાની કત્લને, ધરે નવા લેબાસમાં;

કલા તના એ પાશવી, કફનનું મોત આણશું. . .                        તો માનશું. . .

 

બાજે કાં દુંદુભી અરે! શું મોતનું મરણ થયું?

શું પાપીઓનાં પાપ લઈ, અગ્નિમાં જલી રહ્યું?

શું પ્રેમનાં અનંત ગીત, ઘૂંટવા મથી રહ્યું?

 

હર યુગે પ્રભુજી અવતરે, સદા અરે ખરે;

તેમ પાપ અવતરે છે, માનવી જીવન ખરે;

પાપ પણ પ્રભુજીના, ચરણ મહીં જો અર્પશું;

ઈશની કરુણા થકી, મોક્ષ પંથ પામશું. . .                                તો માનશું. . .

            === ૐ ===

ઊઠયો વનવાસી આજ.

સામાન્ય

(રાગ – તમે સાચા સ્વાધ્યાયી બની ઉઠો ઉઠો… )

 

ઊઠયો વનવાસી આજ ઊઠયો ઊઠયો હો ભાઈ,

જાગ્યો વનવાસી આજ ઊઠયો ઊઠયો.

 

સુસ્તીને આળસનો ફંગોળી અંચળો,

સ્ફૂર્તિ હુંકાર કરી ઊઠયો ઊઠયો.

એ.. એ.. આદિવાસી કહીને એને ના ભાંડશો,

આદીમ શક્તિનો થઈ ઊઠયો ઊઠયો…                           ઊઠયો…

 

તીર અને કામઠાંથી માનવને મારતો જે,

ધ્યેયનું નિશાન સાધી ઊઠયો ઊઠયો.

એ.. એ.. લંગોટી ધારી એ ‘દાદા’નાં કામકાજ,

ઈશ્વર સંગાથ લઈ ઊઠયો ઊઠયો…                                 ઊઠયો…

 

શામળા શરીરે છે ફાટેલાં ચીથરાં,

નિર્ધનતા વાસ અહીં દીઠો દીઠો.

એ.. એ.. છોને કંગાળ તોય થઈને મહાકાળ એ તો

કાળને બદલવાને ઊઠયો ઊઠયો…                                ઊઠયો…

 

ઊજળાં લેબાસ મહીં શોભતાં માનવી,

આજ લગી એને બહુ ચુસ્યો ચુસ્યો.

એ.. એ.. સમજણ આવી છે હવે સ્વાધ્યાયથી આજ એને

નગ્નતાનો છેદ એણે કીધો કીધો…                                   ઊઠયો…

 

મ્હેલનાં ભિખારી સહુ આજે નીરખજો,

ઝૂંપડીનો બાદશાહ ઊઠયો ઊઠયો.

એ.. એ.. ભાવથી ભીજાવીને ખાતો એ રોટલો,

અસ્મિતાનો જામ એણે પીધો પીધો…                             ઊઠયો…

 

અસ્મિતાને ભાવ પ્રેમ નિર્ધનતા કાઢતાં,

દિલનો ધનવાન થઈ ઊઠયો ઊઠયો.

એ.. એ.. યુગ યુગથી ભૂલાયો સુધરેલા માનવથી,

આજ ફરી એક થઈ ઊઠયો ઊઠયો…                              ઊઠયો…

 

યજ્ઞનો ધુમાડો આભ ધરતીને સાંધતો,

ઉંચનીચનો ભેદ અહીં તૂટયો તૂટયો.

એ.. એ.. કીધો છે યજ્ઞ પાંડુરંગે આજ વન માંહી

યોગેશ્વર જોઈ એને રીઝયો રીઝયો…                               ઊઠયો …

 

    ===ૐ===

ફાગણ વદ પડવો, સં. ૨૦૩૯, મંગળવાર. તા. ૧૫-૩-૮૩.

કવાંટ તા. છોટાઉદેપુર, યજ્ઞ પ્રસંગે.