Tag Archives: flame

गंगा यमुना सरस्वती ।

સામાન્ય

गंगा यमुना सरस्वती,

करती सबकी उर्ध्वगति . . .                    गंगा . . .

 

कोटि कोटि जन संगम नहाते,

पाप चढाकर पुण्य कमाते,

स्वाध्यायी लाये भक्ति . . .                      गंगा . . .

 

युग द्रष्टाकी कहानी बानी,

प्रभु कार्यकी अमर कहानी,

पीठीका है ईश भक्ति . . .                        गंगा. . .

 

मेल हुआ मानव मानवका,

खेल मिटा अब ऊंचनीचका

ईश संतान सभी ये मति . . .                    गंगा . . .

 

कृति चढाने कॄषि बनाये,

वृक्षोमें विष्णु मन भाये,

प्रकट हुई विष्णु पत्नी . . .                       गंगा . . .

 

भक्तिकी शक्ति प्रकटाई,

संघ शक्तिकी ज्योत जलाई,

की अमृतालयम् कृति . . .                       गंगा . . .

 

जन सेवा नहीं ध्येय हमारा,

हो युग परिवर्तन ये नारा,

लाचारीसे हो मुक्ति . . .                           गंगा . . .

 

गंगा माँकी गोदमें आये,

पांडुरंग प्रसादी लिये,

तीर्थराजकी अमर स्मृति . . .                    गंगा . . .

    === ॐ ===

मार्गशीर्ष कृष्ण पक्ष ११, सोमवार, सं. २०४२ । दि. ६-१-१९८६ ।

છંદ – ૨

સામાન્ય

રાવણના અત્યાચારોથી તો આખી ધરતી રડતી’તી,

દેવો સઘળા છે કેદ મહીં ને દાનવ સૃષ્ટિ હસતી’તી,

મર્યાદા પુરુષોત્તમ રામે કરદી દ્રષ્ટિ કીધી’તી,

દૂષણની લંકા સળગાવા મશાલ ત્યારે સળગી’તી.

 

દુર્યોધનની પાપાચારી વૃત્તિ જ્યારે મલકી’તી,

મર્યાદાની રેખા જ્યારે દુઃશાસનથી તો તૂટતી’તી,

અભિમન્યુના મૃત્યુથી માનવતા ડૂસકાં ભરતી’તી,

અર્જુનની વીરતાની આગે મશાલ ત્યારે સળગી’તી.

 

અરવલ્લીની ગિરિ કંદરા શૌર્ય ગીતોને ગાતી તી,

ચેતકની ટપ ટપ ટાંપાએ ધરતી થરથર ધ્રુજતી’તી,

પ્રતાપ સામે ટક્કર લઈ દુશ્મનની હિંમત તૂટતીતી,

સ્વાભિમાનની જ્વાળાઓથી મશાલ ત્યારે સળગીતી.

 

ધર્મ ભૂલાયો કર્મ ભૂલાયું મર્મ ભૂલાયો જીવનનો,

ભાવ ઝરણ દિલથી સૂકાયું સ્નેહ બધેથી છે ખોયો,

ફોગટીયા વૃત્તિએ જ્યારે જગમાં માઝા મુકી છે,

જ્ઞાન ભક્તિને કર્મયોગની મશાલ આજે સળગી છે.

        === ૐ ===

ચાલશે નહીં યુવાન થઈને સુંવાળા.

સામાન્ય

સંસ્કૃતિના મારગમાં પથ્થર અણિયાળા,

ચાલશે નહીં યુવાન થઈને સુંવાળા.

 

અર્જુનની માફક તો તારે લડવું પડશે,

અણગમતાં કામો પણ તારે કરવાં પડશે,

અંધારા દિલમાં જલાવ શૌર્ય જ્વાળા…              ચાલશે…

 

વજ્ર સમું વૃક્ષ કરી ઘાવો ઝીલવા પડશે,

મહેણાં ને ટોણાંનાં તીરો ખમવાં પડશે,

શાને પંપાળે તું દેહને રૂપાળા…                       ચાલશે…

 

આવતી સદીનો તું થઈજા ઘડવૈયો,

પાપના પ્રહાર સામે થાજે લડવૈયો,

દુર્ગુણના દારૂની છોડ મધુશાળા…                  ચાલશે…

 

દૈવી વિચારોનો વાહક તું થઈ જાજે,

મનની બીમારીનું ઔષધ તું થઈ જાજે,

પાંડુરંગ સંગ જઈ તોડ બધાં જાળાં…               ચાલશે…

    ===ૐ===

અષાઢ સુદ નોમ, સં.૨૦૪૧, ગુરુવાર. તા. ૨૭-૬-૮૫.

દિલ્હીના તખ્ત

સામાન્ય

હસ્તિનાપુરની દિવાલો કાળમાં વિસરાઈ ગઈ,

પણ વેરની જ્વાળા હજી તો આજતક જલતી રહી,

કૈં’ક સલ્તનત ઊગીને આથમી,

કચડાઈ ગઈ મસળાઈ ગઈ ધૂળ મહીં ફસડાઈ ગઈ,

એ દિલ્હી કેરા તખ્ત બોલે.

 

તે હાથના થડકારથી વીર હાકના લલકારથી,

આંખના અણસારથી ને પાયના ધબકારથી,

દેહ થર થર ધ્રૂજે ઢાલ કડકડ તૂટે,

ખડગ ભેટેથી છૂટે મ્યાન લઈને દુશ્મનોના,

તે ન્યાયનું પૂજન કરે ને દુઃખનું મર્દન કરે ન્યાયદાતા.

 

ને આજ?

તખ્તના તોટા નથી કોઈએ છોટા નથી,

કાજમાં મોટા નથી,

બંદુકોની ધનધનાધન ગોળીઓનાં નાદ સૂણતાં,

ગાત્ર ગળતાં, શરણ ધરવા દ્વેષીઓનાં ચરણ ચૂમતાં,

માત કેરી કત્લ કરતા,

શાંતિ કેરા શંખ ફૂંકી માત કેરી કત્લ કરતા.

 

ચેતજો…?

તખ્ત બદલાઈ જશે ઈતિહાસ પલટાઈ જશે,

નામ પર કબ્રો થશે જ્યાં કોઈ દિવડો નહીં જલે.