Tag Archives: lust

શંભુ મને લલચાવતા.

સામાન્ય

વિશ્વ તરછોડે તોયે સ્વીકારતા,

હાં… રે… તેથી શંભુ મને લલચાવતા… (૨)

 

રંગ કે સુગંધ હીન પુષ્પને સ્વીકારીયા,

આકડો ને ધતૂરો મસ્તક પર ધારીયા,

મહીં ફોરમ સદાશિવ રેલાવતા…                                હાં… રે…

 

શક્તિનો પુંજ છતાં અજ્ઞાની પોઠિયો,

પોતાનો સ્થાપીને વાહન બનાવીયો,

જુઓ જ્ઞાન અને અજ્ઞાન ભેટતાં…                             હાં… રે…

 

રાખ છતાં અંગ ધરી શાખ તે વધારી,

સ્ખલનશીલ ચંદ્ર શીશ ધરી આગ ઠારી,

તમે હૈયાને ઝૂલે ઝૂલાવતા…                                     હાં… રે…

 

વરવાં લાગે છે રૂપ મારુતિ ગણેશનાં,

શોભાવે દ્વાર તોય આપના રવેશનાં,

આપ ગુણના સૌંદર્યને સજાવતા…                            હાં… રે…

 

વાસનાનાં ભૂત સદા સૌને રંજાડતાં,

એમની ભયાનકતા આપ છો નિવારતા,

બાળી વાસનાને શાંતિ વહાવતા…                            હાં… રે…

 

વિશ્વ તણાં વિષ પીને અમૃત પીવડાવતા,

પશુપતિ નાથ તમે સૌને અપનાવતા,

દેવ દાનવને માનવ પોકારતાં…                                હાં… રે…

            ===ૐ===

ભાદરવા સુદ બારસ, સં.૨૦૪૦, ગુરુવાર. તા. ૬-૯-૮૪.

મોત.

સામાન્ય

(મારું પ્રથમ ગીત, જે ૧૩ વર્ષની ઉંમરે લખેલું.)

 

મોત છોને આવતું, કદમ કદમ બઢાવતું;

ને જીંદગીના દંબદંબ, શ્વાસને રૂંધાવતું;

ભલે મળે. . .

દુઃખ દર્દ કેરો, એક કાંગરોયે તૂટશે;

તો માનશું કે જીંદગીમાં, મોત તો મરી ગયું.

 

હુસ્નના બજારમાં, ને ઈશ્કના લેબાસમાં;

જીવનસુધા ને ચૂસતાં, એ પાશવી પિશાચના;

ચંદ ચાંદી ટૂકડે, ખરીદતા સુહાગના;

પાપીઓના પાપના, કદમ કદીક તોડીશું. . .                             તો માનશું. . .

 

કલા તણા કલાધરોની, વાસનાના વાસમાં;

શ્યામ રાતડી સમા, એ ચકચકીત વાસમાં;

કરી કલાની કત્લને, ધરે નવા લેબાસમાં;

કલા તના એ પાશવી, કફનનું મોત આણશું. . .                        તો માનશું. . .

 

બાજે કાં દુંદુભી અરે! શું મોતનું મરણ થયું?

શું પાપીઓનાં પાપ લઈ, અગ્નિમાં જલી રહ્યું?

શું પ્રેમનાં અનંત ગીત, ઘૂંટવા મથી રહ્યું?

 

હર યુગે પ્રભુજી અવતરે, સદા અરે ખરે;

તેમ પાપ અવતરે છે, માનવી જીવન ખરે;

પાપ પણ પ્રભુજીના, ચરણ મહીં જો અર્પશું;

ઈશની કરુણા થકી, મોક્ષ પંથ પામશું. . .                                તો માનશું. . .

            === ૐ ===

એનાં દિલમાં ઉમંગ.

સામાન્ય

(રાગ – થોડું બોલીને કરું, કૃતિ ઝાઝી…)

 

યાત્રીકો આવ્યા રેવાને ઉછંગ,

એનાં દિલમાં ઉમંગ.

 

આંસુનાં તોરણીયાં પાંપણને માંડવે,

વાત્સલ્ય છલકે છે હૈયાના પાલવે,

થાતો આનંદ નર્મદાને અંગ અંગ…                             એનાં…

 

ભૃગુઋષિ આનંદે આંખો નચાવતા,

પરિક્રમા સાચી રેવાની નિહાળતા,

ઋષિઓનાં નયણાંથી રેલાતી ગંગ…                         એનાં…

 

વાસના વળાવી વાસુદેવને વસાવવા,

તીર્થોનાં સ્થાન મહીં પાપોને બાળવાં,

નિજનાં પાતક સામે માંડયો છે જંગ…                        એનાં…

 

શુક્લતીર્થ કાળાં પાપોને જલાવતું,

માનવને ઈશ્વરનો પંથ એ બતાવતું,

પહોંચાડે જીવનનાં શિખર ઉતંગ…                             એનાં…

 

यात्रा તો યાદ આપે ઈશ્વરના વાસની,

प्राण કેરી ભેટ દેતી જીવન સુવાસની,

દર્શન મળ્યું છે સાચું પાંડુરંગ સંગ…                             એનાં…

        ===ૐ===

માગસર વદ બારસ, સં. ૨૦૪૦, શનિવાર. તા. ૩૧-૧૨-૮૩.

આશ્ચર્ય તો એ વાતનું મુજને હંમેશા થાય છે.

સામાન્ય

આશ્ચર્ય તો એ વાતનું મુજને હંમેશા થાય છે;

ઊંચે ચઢેલાંનું કદીક આવું પતન પણ થાય છે;

ગીધ તો ઊંચે ચઢીને વ્યોમને ચુંબન કરે છે;

તે માંસના ટૂકડાને જોતાં ભોંય પર પછડાય છે.

 

સિદ્ધ પણ સિદ્ધાંત કેરી નાવમાં સફરે જતાં;

પણ મોહનાં ખડકો થકી નૈયા મહીં છિદ્રો થતાં;

ને વાસનાનાં વમળમાં ભરવાઈ ડુબતાં જાય છે.                        આશ્ચર્ય . . .

 

ચળકાટ કીર્તિનાં કળશનો ભલભલાને આંજતો;

ને ગર્વની સીડીએ ચઢાવી આભમાંથી ફેંકતો;

જાણનારા પણ અહીં આવાં ગોથાં ખાય છે.                              આશ્ચર્ય . . .

 

હાથનો છે મેલ લક્ષ્મી એમ જેકો બોલતાં;

એજ તો એનાં ચરણનાં દાસ થઈ આળોટતાં;

છળકપટથી આત્મગૌરવનું દફન પણ થાય છે.                        આશ્ચર્ય . . .

        === ૐ ===

ભાદરવા વસ અમાસ, સં. ૨૦૩૬, બુધવાર. તા. ૮-૧૦-૧૯૮૦.