Tag Archives: union

માન સરવર

સામાન્ય

માન સરવર હંસની પાંખો બધે ફેલાઇ ગઈ,

‘શ્વેત નગરી’ જોતજોતામાં અહીં સર્જાઈ ગઈ.

 

પુરુષ સૂક્ત મહીં કહેલો પુરુષ ત્યાં પ્રગટી રહ્યો,

હજ્જાર મસ્તક ચરણ નયનોની ઝલક દેખાઈ ગઈ.

 

વેતન વિના તન અર્પીને પૂજા કરે પૂજારીઓ,

શક્યતા કંઈ છે નહીં કહેનારની જીભ બંધ થઈ.

 

વાયુ વરુણ ને અગ્નિએ પણ ચેનચાળા ખૂબ કર્યા,

‘દાદા’ની યોગેશ્વર પ્રતિ શ્રદ્ધાની ત્યારે જીત થઈ.

 

વિદ્વાન સંતો શાસકો આશ્ચર્યથી દિગ્મૂઢ બન્યા,

ભક્તિની શક્તિ સૌ સવાલોના જવાબો દઈ ગઈ.

 

ત્રિવેણીના સંગમ તટે જ્યાં તીર્થરાજ મિલન થયું,

ત્યાં પથ પ્રદર્શક પાંડુરંગી ચેતના પ્રગટી રહી.

 

વર્ષો પછીના બીજ થઈને વૃક્ષ ત્યાં ઝૂમી રહ્યા,

એંધાણ સતયુગના જણાયાં ને નિરાશા દૂર થઈ.

 

દેશ ને વિદેશના ચિંતક વદયા એકજ સૂરે,

પાંડુરંગ જ યુગ પુરુષ છે ના હવે શંકા રહી.

=== ૐ ===

ચૈત્ર સુદ સાતમ, સં. ૨૦૪૨, બુધવાર. તા. ૧૬-૪-૧૯૮૬.

गंगा मैयाके दर्शन ।

સામાન્ય

गंगा मैयाके दर्शन आये है,

भाव जाह्नवीमें नहाने हम आये है ।            गंगा . . .

 

भक्तिफेरीमें हम जातें,

ईश विचार सभीको कहतें,

मानवमें माधवको हम निहारे है ।              गंगा . . .

 

हृदय हृदयकी स्नेह सरिता,

मानव मनको प्रेमसे जीता,

संघ भावसे एक बने हम आये है ।             गंगा . . .

 

आडंबरके वस्त्र सजेथे,

कर्मकांड शृंगार रचे थे,

विकृत था जो धर्म अभी मिट पाये है ।        गंगा . . .

 

भाव भक्तिका हृदय पिछाना,

कृति भक्तिका मर्मभी जाना,

भक्तिकी शक्ति जो क्रांति लायी है ।             गंगा . . .

 

भेदभावका दफ़न किया है,

ऊंचनीचका हनन किया है,

एक पिताके पुत्र सभी ये दर्शन प्यारा है ।     गंगा . . .

 

समर्थने सहयोग दिया है,

दुर्बलने गौरव पाया है,

भाई भाईका नाता दिलका वादा है ।            गंगा . . .

 

पांडुरंगने की है क्रांति,

आज मिटी है जगकी भ्रांति,

तीर्थराजमें ये कहने हम आये है ।               गंगा . . .

    === ॐ‌ ===

पोष शुक्ल पक्ष १, सं. २०४२, शनिवार । दि. ११-१-१९८६ ।

વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો ઊઠ્યો.

સામાન્ય

(રાગ – તમે સાચા સ્વાધ્યાયી બની ઊઠો ઊઠો)

 

વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો ઊઠ્યો,

        હો ભાઈ, વાઘરી થઈને વાઘ ઊઠ્યો.

 

રસ્તામાં આજ લગી રોળાતો માનવી,

પંક મહીં પંકજ થઈ ઊગ્યો ઊગ્યો. . . હો

એ. . .     આજ લગી જોતાં’તા ભવની ભવાઈ સહુ,

       ભવને સુધારવાને ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . રે. . .                         વાઘરી. . .

 

સંપતની સાથ સાથ ભાવનો દુકાળ પડ્યો,

વ્યસનોએ આજ લગી ફૂંક્યો ફૂંક્યો. . . હો

એ. . .     ત્રિકાળ સંધ્યાનો પ્યાલો જ્યાં પીધો ત્યાં,

ઈશ્વરની બાથ મહીં ઝૂમ્યો ઝૂમ્યો. . . રે. . .                        વાઘરી. . .

 

ગંદકીને ઓવારે ઝૂપડામાં વાસ હતો,

ચીથરાંના ચીર મહીં દીઠો દીઠો. . . હો

એ. . .     તનના આવાસ મહીં ઈશ્વર છે જાણતાં,

નિર્ધન સમ્રાટ આજ ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . રે. . .                      વાઘરી. . .

 

હલકી છે જાત એમ આજ લગી માનતો’તો,

ગૌરવ જાણીને ખુદનું ઊઠ્યો ઊઠ્યો. . . હો

એ. . .     જૂઠાણું ત્યાગીને સાચું અપનાવતો એ

રામદૂત થઈને એ ઘૂમ્યો ઘૂમ્યો. . . રે. . .                           વાઘરી. . .

 

ડાહ્યાઓ જ્ઞાનીઓ એને ધૂત્કારતા

આજ લગી દૂર એને કીધો કીધો. . . હો

એ. . .     સ્નેહે જઈ બેઠો એ પાંડુરંગ અંકમાં,

યોગેશ્વર જોઈ એને રીઝ્યો રીઝ્યો. . . રે. . .                       વાઘરી. . .

            === ૐ ===

મહા વદ છઠ, સં. ૨૦૪૧, રવિવાર. તા. ૧૦-૦૨-૧૯૮૫.

ત્રિકાળ સંધ્યાનાં દાતણ

સામાન્ય

અમે ત્રિકાળ સંધ્યાનાં દાતણ લીધાં,

એને જીવનની શુદ્ધિનાં સાધન કીધાં.

 

ગલી ગલી મહીં કાગળને વીણતાં’તા,

પેટને કાજે ડુચાને ચૂંથતાં’તા,

હવે કાગળથી કુસુમનાં સર્જન કીધાં…                                   એને…

 

અમે ઘર ઘર જઈ વાસણને વેચતાં’તા,

અને ફાટેલાં કપડાંથી રીઝાતાં’તા,

પહેરી વાઘા ને વાઘ સમાં ગર્જન કીધાં…                                એને…

 

નહીં કોરટ કચેરીમાં જાતાં અમે,

નાત કેરી અદાલતના નિર્ણય ગમે,

હવે ઝગડાનાં મૂળીયાંને ફેંકી દીધાં…                                     એને…

 

નહીં વાઘરી જગતમાં તો તુચ્છ છે હવે,

વાધનો એ અરિ થઈને શૂરવીર બને,

એવાં અસ્મિતા વારી જીવનમાં પીધાં…                                  એને…

 

અમે ઘર ઘરને મંદિર છે માની લીધાં,

તેથી દૈવી વિચારોનાં નવનીત દીધાં,

પાંડુરંગની પ્રસાદીના વાહક બન્યાં…                                     એને…

    ===ૐ===

માઘ વદ છઠ, સં. ૨૦૪૧, રવિવાર.  તા. ૧૦-૨-૮૫.

વિશ્વ સહેતુ’તું.

સામાન્ય

વિશ્વ સહેતુ’તું કળિયુગના જુલમો સિતમ,

નાથ કેરાં નયનોમાં છવાયો તો ગમ.

 

નવરાત્રી હતી વળી સપ્તમી હતી,

સાધના શક્તિ કેરી તો ઘર ઘર થતી,

સપ્ત ઋષિઓ પ્રગટ્યા તે દિ થૈ પાંડુરંગ…              વિશ્વ સહેતુ’તું…

 

યુવાશક્તિનાં પૂર ભમે થઈ ગાંડાતુર,

કરે સંસ્કારો ચૂર બનીને ભસ્માસુર,

સુણી પાંડુરંગી  સૂર એને આવી શરમ…               વિશ્વ સહેતુ’તું…

 

કરે સહુએ બકવાદ વાત વાતમાં વિવાદ,

ઘરે ઘરમાં વિખવાદ થાય સઘળાં બરબાદ,

કરી ગીતા સંવાદ કીધું વિષનું શમન…                વિશ્વ સહેતુ’તું…

 

કર્યો જનનો સંયોગ વળી ઈશ સાથે યોગ,

તેથી અભિનવ પ્રયોગ કીધા કાઢ્યો વિયોગ,

ભાવ કેરો વિનિયોગ કરી ખીલવ્યાં સુમન…         વિશ્વ સહેતુ’તું…

 

આપ આવ્યા ન હોત વાર થઈ ગઈ જો હોત,

ધર્મ સંસ્ક્રૃતિના પ્રાણ તાળવે ચઢેલ હોત,

આપે આવી અમાવસને કીધી પૂનમ…                વિશ્વ સહેતુ’તું…

    ===ૐ===